Serwis polonistyczny Z.S. nr 4 w Nowym Sączu ©
Najczęstsze błędy językowe




 

Najczęstsze błędy językowe

  • stosowanie niewłaściwych zaimków lub form cza­sowników w odniesieniu do rzeczowników oznaczających grupę osób, ale występujących formalnie tylko w liczbie pojedynczej („młodzież”, „szlachta”!); błąd ciągnie się niekiedy przez kilka zdań
    • Przykład:„Młodzież opisana w „Kamieniach na szaniec” występowała przeciwko okupantowi. Byli oni zaangażowani w ruch oporu...” (prawidłowo: „Była ona zaangażowana w ruch oporu”). „Szlachta z Dobrzynia to przykład szlachty zaściankowej. Pracowali oni jak chłopi, ale...” (powinno być „Pracowała ona jak chłopstwo, ale...”)
  • używanie form liczby mnogiej wyrazów, które jej nie mają (np. „Utwory mają różne problematyki - powinno być np. „Utwory dotyczą różnych problemów”)
  • błędy frazeologiczne (np. „poniósł on zwycięstwo” – zamiast „odniósł”)
  • błędy fleksyjne (np. „wersa zamiast „wersu”)
  • powtarzanie tych samych wyrazów w bliskim sąsiedz­twie, np. „Jacek Soplica był szlachcicem, który był znany w swoim otoczeniu. Był odważny, śmiały, towarzyski”
  • niezręczne rymowanie sąsiadujących ze sobą słów czy fragmentów zdań („pierwszy z wierszy”, „powstanie pytanie, czy to jest zadanie...”)
  • naiwne sformułowania typu: „autor miał na myśli”. „Szymborska mówi nam”...autor myśli, że” (lepiej napisać np.: „z wiersza wynika”, „w utworze mowa o...”, „w tekście sugeruje się...”, „podmiot liryczny wyraża...”)
  • naiwne sformułowania typu:”autor miał na myśli”. „Szymborska mówi nam”...autor myśli, że” (lepiej napisać np.: „z wiersza wynika”, „w utworze mowa o...”, „w tekście sugeruje się...”, „podmiot liryczny wyraża...”)
  • nielogiczne sformułowania wynikające z niezrozu­mienia znaczenia wyrazów (np. „Kuklinowski zawdzięczał Kmicicowi śmierć”, „Bohater przeżył pozytywne rozcza­rowanie”)
  • niezręczne sformułowania, które trudno zdefinio­wać, wynikające z użycia wyrazów w niewłaściwych kontekstach.
  • Przykład: Wiersz „Monolog dla Kasandry” jest przykładem użycia motywu kobiety w literaturze”.
  • błędy dotyczące użycia imiesłowów („idąc do domu padał deszcz” - nie tak wyraziste, ale uważaj na nie)
  • pleonazmy („utwór kończy się szczęśliwym zakończe­niem”)

  

  

ZAPAMIĘTAJ!

Tekst kultury to: obraz, film, rzeźba, plakat, piosenka, opera, utwór muzyki klsycznej, fresk, grafika, dzieło architektoniczne, exlibris, reklama... itd. oraz tekst literatury pięknej (również gatunki synkretyczne i z pogranicza publicystyki) - wiersz liryczny, powieść, nowela, dramat właściwy, esej, felieton, reportaż... etc.


Wyróżniamy następujące teksty kultury:

  • pisane (np. artykuł prasowy, esej, powieść, wiersz, dramat, felieton...),
  • wizualne (np. fotografia, obraz, rzeźba, mural, graffiti, plakat, instalacja, reklama),
  • audialne (np. utwór instrumentalny, piosenka, audycja radiowa),
  • wirtualne (np. gra komputerowa, blog, hipertekst),
  • audiowizualne (np. film, teledysk, program telewizyjny, happening, reklama)

 * * *

W górę